บทที่ 17 ดวงไม่สมพงษ์
อรุโณทัยควงแขนนาวินเดินไปหาเป็นเอกที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่ เป็นเอกหันมามองสบตานาวินแล้วทำหน้าไม่พอใจ
“สวัสดีค่ะพี่เป็นเอก” อรุโณทัยยกมือไหว้ก่อน นาวินไม่ไหว้ เขาได้แต่มองสบตาเป็นเอกแล้วก็ยิ้ม
“สวัสดีครับ นี่…”
“อ๋อ… นี่คุณนาวินค่ะ เป็นแฟนโณเอง” อรุโณทัยแนะนำตัว
“สวัสดีครับ” นาวินทักก่อนจะยื่นมือไปข้างหน้า แต่เป็นเอกไม่จับ ได้แต่มองหน้าหาเรื่อง
“สวัสดีครับ ผมไม่ยักรู้นะครับว่าโณจะมีแฟนแล้ว แฟนคนนี้นี่เพิ่งหามาได้เมื่อวันสองวันหรือว่าคบกันนานแล้วครับ” เป็นเอกถาม แววตาฉายชัดถึงความรู้ทัน
“ผมกับโณ เราคบกันมาครึ่งปีแล้วครับ” นาวินตอบ เป็นเอกแสร้งทำเป็นตาโต
“หา! จริงเหรอครับ คบกันมาครึ่งปีแล้วเหรอ ไม่น่าเชื่อเลย แล้วพวกคุณสองคนไปรู้จักกันได้ยังไง” เป็นเอกถามต่อ
“คุณนาวินเป็นช่างภาพแล้วก็เป็นหุ้นส่วนของนิตยสารที่โณทำอยู่ค่ะ เรารู้จักดันเพราะว่าบอสแนะนำให้รู้จัก ก่อนหน้านี้คุณนาวินอยู่อเมริกา ไม่ค่อยได้มาไทย โณก็เลยยังไม่ได้บอกใครแล้วก็ยังไม่ได้แนะนำให้แม่รู้จัก” อรุโณทัยบอกตามบทที่ตัวเองซักซ้อมมาอย่างดิบดี เป็นเอกหัวเราะในลำคอ
“งั้นเหรอครับ”
“ค่ะ”
“ได้ข่าวว่าดวงของคุณไม่สมพงษ์กันนะ คบกันก็ระวังหน่อยนะ…” เป็นเอกเปรย และนั่นกลับทำให้อรุโณทัยสติหลุด
“ขอบคุณในความหวังดีของพี่เป็นเอกนะคะ แต่ความหวังดีของพี่โณไม่ต้องการ แค่คุณแม่เตือนโณคนเดียวก็พอแล้ว พี่เป็นเอกไม่ต้องมาเตือนหรอกค่ะ อ้อ… อีกอย่างนึงนะคะ โณจะบอกอะไรให้ ว่าโณเป็นคนหัวสมัยใหม่ ไม่เชื่อเรื่องการดูดวงบ้าบออะไรนี่หรอกค่ะ พี่เป็นเอกเก็บมุกนี้ไว้หลอกคนอื่นดีกว่า อย่ามาหลอกโณเลย” เธอเหวเข้าใส่ เป็นเอกตัวเกร็งขึ้นฉับพลัน
“โณ”
“พี่เป็นเอกจะทำอะไร อย่างนึกว่าโณไม่รู้นะคะ แผนการของพี่โณรู้หมดทุกอย่าง และโณจะไม่มีทางตกเป็นเหยื่อของพี่แน่นอน ขอตัวก่อนนะคะ” พูดจบเธอก็เดินฉุดมือนาวินออกไปทันที ทิ้งให้เป็นเอกยืนกำมือแน่นอยู่อย่างนั้น หัวใจเต้นเร็วแรง พอเวลาผ่านไปสักพัก หัวใจที่เต้นกระหน่ำพลันสงบลง มือที่กำค่อยๆ คลายออก ก่อนจะคิดทบทวนตัวเองอีกรอบ
ผู้หญิงหัวรั้นแบบอรุโณทัย ต่อให้เขาใช้แผนการตะล่อมให้เธอมาเป็นภรรยาเขาได้ แต่ไม่แคล้วแต่งกันไปก็คงจะมีแต่ปัญหาเพราะความหัวดื้อยอมหักไม่ยอมงอของเธอเอง
พอคิดได้ดังนี้เป็นเอกก็ถอนหายใจ โคลงศีรษะเบาๆ ถ้าเธอจะมีความพยายามขนาดหาแฟนมาออกงานจนได้ เขาก็คงไม่มีอะไรจะไปสู้ด้วยแล้ว ใช้ทั้งเล่ห์ทั้งกลทั้งอุบายยังไม่สามารถเอาชนะใจเธอได้ เขาก็ควรจะพอ
โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสั่นได้พักใหญ่ระหว่างที่พระภิกษุกำลังสวดมนต์เพื่อเป็นสิริมงคลให้กับเจ้าของงาน อรุโณทัยลุกขึ้นเดินอ้อมไปด้านหลัง ไปโผล่ที่สวนหย่อมหลังบ้าน เธอหันซ้ายหันขวาไม่เห็นมีใครอยู่ใกล้ๆ จึงรับสาย
“ว่าไงไอ้รัช”
“ฉันจะโทรมาถามแกว่าเป็นยังไงบ้าง เป็นไปด้วยดีไหม” รัชณกรถามด้วยความห่วงใย อรุโณทัยยิ้มกริ่ม
“แน่นอน ฝีมือระดับพระกาฬแล้ว ไม่มีพลาด ฉันล่ะอยากให้แกมาเห็นหน้าอีตาเป็นเอกชะมัด”
“ทำไม มันทำหน้ายังไง”
“โอ๊ย ไม่อยากจะเม้าท์ เอาเป็นว่าเย็นนี้เจอกัน เราจะไปฉลองความสำเร็จของแผนเรา”
“เอางั้นเลยเรอะ” รัชณกรถามกลับขำๆ
“ใช่ เย็นนี้ฉันเป็นเจ้ามือเลี้ยงแกเอง”
“เออๆ”
“แค่นี้ก่อนนะ ฉันต้องเข้าไปในงานแล้ว เย็นนี้เจอกัน”
“โอเค”
อรุโณทัยเดินกลับเข้ามานั่งฟังพระสวดอีกครั้งภายในบ้าน นาวินเห็นหญิงสาวจึงเอ่ยถาม
“ใครโทรมาเหรอครับ”
“ไอ้รัชค่ะ โทรมาถามความคืบหน้า” อรุโณทัยกระซิบตอบ นาวินยิ้มพราย
“ไอ้รัชนี่ดูเป็นห่วงคุณมากเลยนะครับ”
